Twój schowekTwój koszyk
szukaj

Jesień 2016

Polska pamięć: duma i wina

3 (665)

Polska pamięć: duma i wina

Spór o polską pamięć zaostrzył się. Czy jest w niej miejsce i na dumę, i na winę; i na bohaterstwo, i na podłość; i na „żołnierzy wyklętych”, i na pogrom kielecki? Czy pamięć może łączyć wspólnotę narodową, a nie dzielić ją?

„Czas zakończyć wojny kulturowe” – apeluje Charles Camosy i przekonuje, że to możliwe. George Weigel uważa inaczej, a winą obarcza lewicę. Papież Franciszek ma zaś inną odpowiedź: chrześcijaństwo ponad ideologiami.

Po 1989 r. trzy rodzaje wstydu niebezpiecznie opróżniły zbiorniki dumy Polaków – twierdzi Przemysław Czapliński. Ale odpowiedzią nie jest pompowanie zbiorowego sumienia Polaków dumą. Jak wygląda polskie wychodzenie ze wstydu?

     
Zbigniew Nosowski
1Editorial
5Podziękowania dla Przyjaciół
     

Polska pamięć: duma i wina

   
Tomasz Łabuszewski
Rafał Wnuk
Andrzej Friszke
Zbigniew Nosowski
7„Żołnierze wyklęci” – między historią, popkulturą a polityką
dyskusja
Marek Zając
28Bohater narodowy, nie nacjonalistyczny
Jak pamiętamy Witolda Pileckiego
Paweł Machcewicz
Zbigniew Nosowski
Grzegorz Pac
35Nikt nie zrobi ze mnie polityka
rozmowa
Bogdan Białek
Bartosz Bartosik
46Płaczcie raczej nad sobą
rozmowa
Halina Bortnowska
Andrzej Friszke
Stanisław Krajewski
58Mówić prawdę, ale jak?
rozmowa
     
Marina Cwietajewa
71[Nocą wszystkie domy toną w czerni], [Drogą, która od mrozu aż dźwięczy], Muza
     
Aleksandra Nizioł
74Czytanie świata
Pożyteczni też chcą być
Andriej Kurkow
85Z drugiej strony Bugu
Każdy ma swoją Ukrainę
Jacek Pieśniewski
91Historia
[- - - - ] W kwadratowej klamrze
Ingerencje cenzorskie w “Tygodniku Powszechnym” 1981-1987
Krzysztof Kozłowski
Jacek Pieśniewski
101Nasze zmagania z cenzurą
rozmowa
Aleksander Hall
110Rzeczy (nie)pospolite
Historia w służbie polityki
     

Kościół ponad ideologiami

   
Charles Camosy
Zbigniew Nosowski
117Czas zakończyć wojny kulturowe
rozmowa
George Weigel
Sebastian Duda
Zbigniew Nosowski
130Tę wojnę prowadzi lewica
rozmowa
Ks. Andrzej Draguła
136Franciszek ponad podziałami
Austen Ivereigh
144Strategia papieża wobec islamistów
     
Łukasz Mańczyk
150Babcia, [Co robiła podczas pierwszej pielgrzymki Wisława Sz.], [Co się stało z misiem koala]
     
Ks. Tomáš Halík
153Nota bene
Religia a nacjonalizm w Europie Środkowo-Wschodniej
Rodrigo Guerra López
160Otwarta ortodoksja
Twórcza wierność
Od Karola Wojtyły do „Amoris laetitia”
Agata Skowron-Nalborczyk
166Dzieci Abrahama
Miłosierdzie a islam
Michał Zioło OCSO
175Litery na piasku
F – jak fantazje arkadyjskie
     

Wychodzenie ze wstydu?

   
Przemysław Czapliński
Sebastian Duda
181Puste zbiorniki dumy
rozmowa
Piotr Cieplak
Tadeusz Słobodzianek
Sebastian Duda
195Powinność wieszcza
dyskusja
Marcin Stachowicz
208Widoki wstydu
Prorozwojowe zawstydzanie i wizualna ekologia
     
Anna Augustyniak
217zejście, niebyt
     
Katarzyna Jabłońska
ks. Andrzej Luter
219Ksiądz z kobietą w kinie
Nawrócona zbrodniarka?
Maria Rogaczewska
227Książki
Ukryty koszt naszego komfortu
Bartosz Bartosik
231Lekcja powszechności Kościoła
Krzysztof Biedrzycki
235Sowa – mądry ptak
     
241W Galerii „Więzi”
Jerzy Mąkowski
Jerzy Sosnowski
242Na progu
Negocjując przyszłość
     
Numer w wersji papierowej:
24,99 zł 22,49 zł
dodaj do koszyka
dodaj do schowka
Numer w wersji e-book:
(format: Mobi, ePub)
18,45 zł
dodaj do koszyka
dodaj do schowka

Artykuł

WIĘŹ 3 (665) 2016

Bogdan Białek, Bartosz Bartosik

Płaczcie raczej nad sobą

rozmowa

Czasami myślę, że proces, który prowadzi do pojednania polsko-żydowskiego mało kogo interesuje. Wielu Polakom i Żydom jakoś nieprzydatne jest pojęcie „pojednania”. Dyskusja na temat polsko-żydowskiej historii ciągle koncentruje się na winie i niewinności. I ciągle wpisuje się w schematy polityczne. Czytając tekst traktujący o polsko-żydowskich relacjach, o zbrodni w Jedwabnem czy Kielcach, mogę z dużym prawdopodobieństwem wskazać sympatie polityczne autora.

Sam zadaję sobie pytanie: komu w Polsce zależy, żeby zaleczyć rany? Słowo „pojednanie” brzmi podejrzanie, jednym wytrąca oręż, dla innych oznacza słabość i upokorzenie. Jak to możliwe, że wkrótce po wojnie podjęto wysiłki zmierzające do pojednania polsko-niemieckiego? Jak to możliwe, że zaledwie 20 lat po wojnie polscy biskupi zdobyli się na ten wielki akt Miłosierdzia, jakim był list do biskupów niemieckich, a nic podobnego – na równie wielką skalę, o równie historycznym znaczeniu – nie wydarzyło się w stosunku do Żydów? Dlaczego? Skoro mogliśmy, dwadzieścia lat po wojnie, prosić biskupów niemieckich o wybaczenie, dlaczego nie możemy prosić o wybaczenie Żydów? […]

Proszę zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz. Podczas obchodów siedemdziesiątej rocznicy pogromu wydarzyło się w Kielcach coś zupełnie nieoczywistego. W budynku, gdzie dokonano tej ohydnej zbrodni, otworzyliśmy stałą ekspozycję na temat pogromu. Ten fakt pozostał prawie całkowicie niezauważony, nawet przez tych, którzy zaraz po rocznicy pogromu raźno rzucili się z ostrymi oskarżeniami na minister edukacji, która w telewizyjnym wywiadzie o sprawstwie pogromu kieleckiego pośrednio negowała udział Polaków w tej zbrodni. Wzburzenie trwało długo, do dzisiaj się do tego wraca. Dla porównania, proszę wskazać na najmniejsze zainteresowanie faktem, że Kielce są jedynym miastem w Polsce, jedynym miastem w Europie Wschodniej, które od wielu już lat w sposób otwarty i permanentny mówi o swojej haniebnej przeszłości. To tutaj, w Kielcach, miały miejsce szczere akty skruchy i głębokie akty pojednania.

To jest fragment artykułu. Pełny tekst – w kwartalniku „Więź” jesień 2016 (dostępnym także jako e-book).

wstecz

Copyright (c) Towarzystwo „WIĘŹ”
00-074 Warszawa, ul. Trębacka 3
e:mail: wiez@wiez.pl

Bez Ciebie nie przetrwa WIĘŹ! Jak możesz pomóc?